Pierwszy raz ktoś tak powiedział chyba 4 lata temu. Prowadziłem prezentację produktu mojej firmy (małego cms’a) dla pewnego szanownego grona biznesmenów w pewnym stowarzyszeniu. Oczywiście sprzedałem im to co miałem sprzedać. Później podczas spotkań roboczych ktoś stwierdził że dość niezwykłe, że sprzedaję jak wytrawny marketingowiec, programuję i jeszcze jestem w stanie zrobić typowo graficzną robotę. Wtedy pracowałem na normalnym etacie, a nie jako freelancer, ale to właśnie wtedy padło po raz pierwszy, że kosmita ze mnie. Zaakceptowałem z uśmiechem.

Później zdarzało się to coraz częściej. Dziś już przywykłem w jakiś sposób do robienia wrażenia, zwłaszcza wtedy gdy przejmuje po kimś robotę, albo poprawiam czyjąś pracę. Najfajniejsze jest jak ktoś stara się robić mi test kompetencji, czyli zabawa w zaginanie mnie. Nawet lubię to, a teraz już wiem że klient nie lubi jak wie się wszystko i ma się gotowe odpowiedzi, więc zawsze staram się pościemniać, że w czymś tam ma racje. Później oczywiście i tak go ukierunkuje żeby chciał tak jak ja chce .

No właśnie i tutaj dochodzimy do sedna zagadnienia. Do tego że freelancer jest kosmitą. A dlaczego? Bo nie wystarczy że znam technologię. Musze działać w sferach marketingu, grafiki, fotografii, programowania. We wszystkich muszę znać sztuczki i muszę być kreatywny. To wymaga ode mnie ciągłej nauki. Dosłownie połykania ogromnej ilości czytadała w jakiejkolwiek postaci w wyżej wymienionych. Ulubionym serialem jest cykl reklam, bo trzeba obserwować trendy. Ale przy okazji tego wszystkiego nie mogę dać się zmanierować. Jestem kosmitą bo oglądanie strony gdzieś około końcówki 1 sekundy jej oglądania kończy się na wciśnięciu kombinacji ctr+u. To uznaje za oglądanie strony. Jest mnóstwo jakiś takich małych szczegółów, dotyczą one wielu zawodów na dobrą sprawę, a ja muszę to wszystko łączyć co czasami dla co niektórych wydaję się niemożliwe. No i później jest znowu ten tekst i mój uśmiech.

Kiedyś jeden z klientów zapytał mnie wprost: Czy Pan tak ściemnia czy Pan naprawdę tak dużo wie? Pojechałem po bandzie wtedy: Jestem kosmitą, człowiekiem do zdań specjalnych, bo nikt normalny za takie pieniądze dla pana tego nie zrobi. Mój klient do dzisiaj .

Ach jeszcze jedno – prawie o tym zapomniałem. Bycie kosmitą uzależnia.

Zaczęło się jeszcze w liceum. Bardzo niewinnie bo od organizowania akademii szkolnych. Zawsze musiałem robić za mózg takich operacji i zresztą chciałem, bo to lubiłem i dlatego, że to ludzie zdecydowali, że mam to robić. Może moje pragnienie odniesienia sukcesu, czy potrzeba zainteresowania, a może chęć rywalizacji wynikały z tego, że wychowałem się na wsi, w biednej rodzinie i po prostu miałem parcie na „zaistnienie i bycie” bo wiedziałem, że to dla mnie szansa. W szkole średniej osiągnąłem wszystko co chciałem. Szefowanie samorządem, stworzenie organizacji samorządów szkół z mojego miasta, działalność która w pewnym momencie już daleko wykraczała poza wiedzą nawet moich nauczycieli – to wszystko była świetna zabawa i niesamowite doświadczenia.

W pewnym momencie ktoś mnie zauważył. W trochę zabawny sposób bo byli mną przerażeni. No bo oto licealista z kumplami stworzył sobie w małym 120 tys. mieście strukturę a każdej szkole średniej szkole w swoim mieście. Na czele każdej takiej komórki byli liderzy. Było ich kilkudziesięciu. Żadna partia polityczna tego nie miała. Młodzieżówka grupy ludzi którzy się mną zainteresowali była 3-krotnie mniejsza. Było to dla mnie zabawne. Zaprosili mnie do współpracy. Zgodziłem się.

Zawsze stawiałem na konkret. Miałem robić z nimi kampanie za pieniądze. Po pierwszej imprezie, za którą miało coś być nie dostałem złamanego grosza. Podziękowałem za współpracę. Pierwsze wrażenie raczej kiepskie.

Chciałem dalej działać. Był już czas studiów. Zebrałem małe grono ludzi i zajęliśmy się jedną akcją społeczną. Nawet miło wspominam spotkania na herbatce u prezydenta miasta. No i znowu zaczęli za mną chodzić dziwni ludzie. Był wtedy czas powstawania struktur PO w moim mieście. Na dobrą sprawę to namawiano mnie 3 miesiące żebym się zapisał. Namawiał mnie tak nawiasem całkiem dobry specjalista bo dziś dyrektor wielkiej firmy logistycznej.

Kiedy sie zgodziłem wypadki potoczyły się szybko. Poświęciłem się robieniu partii. Wtedy PO stała w sondażach na poziomie 11-12% więc jej tworzenie w komunistycznym – czerwonym mieście było raczej trudne. Ale jak to mówią – jak są rzeczy niemożliwe do zrobienia, to trzeba znaleźć człowieka, który o tym nie wie, przyjdzie i to zrobi. Ludziom szczęki poopadały jak zorganizowałem strukturę młodzieżówki i zacząłem budować relację między członkami PO. Mając 20 lat byłem sekretarzem zarządu powiatowego PO we Włocławku. Dostałem propozycje z góry, od człowieka z pierwszej ligi, bycia asystentem. Odmówiłem. Uznałem, że za mało wiem.

Później był mój wielki sukces który obrócił się przeciwko mnie. Moje SMD, moi znakomicie współpracownicy i przyjaciele – razem, wygraliśmy kampanie do PE. Niestety nasz kandydat nie był kandydatem PO z mojego miasta. No niby jedna lista i wszyscy się kochali na tej liście, ale szło o grubą kasę. A ja poszedłem pod prąd. Chyba uznano, że już za dużo mogą i że za mało mam pokory. Po pierwszym telefonie z groźbami uznałem, że robi się ciekawie. Później z dnia na dzień pozbyto się mnie jak śmiecia. Dosłownie. Moim ludziom powiedziano – jesteście z Radkiem, odpadacie z gry. Z grupy kilkunastu osób wyśmiali ich prawie wszyscy. Tylko dwie osoby uznały, że kariera polityczna jest ważniejsza od drugiego człowiek, od przyjaciela. Ale beze reszty ludzi nie osiągnęli już w polityce nic konkretnego.

Byliśmy wtedy przez moment pełni złości, chęci walki, my – młodzi ludzie którzy chcieliśmy zmieniać nasz kraj, chcieliśmy walczyć z prykami tkwiącymi w układach. Wszyscy patrzyli na mnie. A ja…

… a ja musiałem jakoś zarobić na chleb. Tak zwyczajnie. Musiałem rzucić studia, bo nie było mnie na nie stać. Zacząłem ciężko harować. Pracowałem z barem, nocami w radiu. Później zainteresowałem się reklamą. Gdzieś po drodze zrobiłem swoją pierwszą www za pieniążka. Powiedziałem sobie, że już nigdy nie wrócę do polityki.

Takie chwile to prawdziwy test. Wielu ludzi mnie wtedy opuściło, zawiodło, bo byłem już zwyczajny, bo nie mogłem już nic załatwić, bo przestałem mówić „daj spokój” jak ktoś mi chciał płacić za załatwienie czegoś, bo już nie chciałem niczego załatwiać, doradzać, porywać ludzi do działania, żeby nie użyć hasła „budzić energię polaków”. Przyjaciół zostało niewielu. Ale zawsze byli.

Później się drogi porozchodziły, a ja się wyalienowałem. Niektórzy stwierdzili, że zdziwaczałem, niektórzy uznali mnie za szaleńca, inni że palma mi odbiła. Dlaczego? Bo oto nagle oświadczyłem. Zajmę się programowaniem na potrzeby sieci www. Tygodniami siedziałem w swoim małym pokoju i czytałem tutoriale, rozgryzałem skrypty, robiąc co jakiś czas jakieś zlecenie. Czasami nie starczało na chleb, ale każdy wiedział, że jeśli chce może przyjść do mojego domu o 3 nad ranem a ja go poczęstują kawą i zaproponuję partyjkę szachów. Zdarzało sie byłem głodny, ale każdego dnia włączałem komputer, odpalałem linuxa i fascynowałem się – światem którego nie ma. Jednym wielkim zestawem cyferek. Matrixem. Wszystko z nadzieją że kiedyś będzie na mnie to zarabiać. Że będę specjalistą, który politykę będzie miał gdzieś bo będzie niezastąpiony, najlepszy, jedyny.

To była trudna droga. Wiele poświeciłem i drogo mnie kosztowało żebym dziś mógł powiedzieć, że osiągnąłem swój cel. Chyba jednak się udało. Robię w tej chwili dwa potężne startupy, dwa następne na widoku. Nie muszę szukać klientów. Sami przychodzą. Ludzie chcą mnie, bo wiedzą, że dostają coś co posiada jakość. A ja się realizuje i gdy wszyscy krzyczą „Kryzys” – ja zacieram łapki bo jeszcze nigdy nie miałem tylu zleceń.

Moi ludzi, z którymi wtedy po naszej przegranej bitwie o nasze ideały się rozstałem, także przeszli ewolucję. Obiecaliśmy sobie że spotkamy się po latach i pogadamy o naszej walce o siebie, a być może po to by znów coś razem zrobić. Dziś to spotkanie. Ech..sentymentalnie się zrobi, ale zobaczę jak bardzo zdziwaczałem, bo na pewno ktoś to mi wytknie. Pewnie nie będzie już gniewnie, nie będzie już tak młodo (w końcu minęło sporo latek od tamtych wydarzeń), ale kto wie do czego zainspirują mnie moi przyjaciele. Wiem jedno. Ludzie są najważniejsi, dlatego bardzo się cieszę na to spotkanie.

Będzie krótko i na temat. Dziś na moją pocztę dostałem taki oto spamik.

Pomyślałem sobie, że kogoś powinni za to zwolnić. Co sprzedaje ta reklama? Jaki jest jest podtekst? Czy ma jakoś oddziaływać podprogowo? Jakie są walory artystyczne tej czaszki znalezionej chyba w sieci? A te kolorowe znaczki pod spodem to co? Logotypy…, ale kogo? Dzieciom nie pokazywać bo po co straszyć….

Ja wszystko rozumiem. Kogoś rzuciła druga połowa, ktoś wstał lewą nogą albo wódka sie skończyła i nikt nie chce skoczyć do monopola, ale bądź co bądź to nie jest firemka co 15 osób zatrudnia. Można mieć różne powody żeby coś spierdolić – czasem robi się to nieświadomie, ale przecież fuszerka w takiej firmie musi być akceptowana pewnie przez 5 dyrektorów, dwóch prezesów, kilku rzeczników, nie wiadomo jakich pionów, a tutaj kampania, która jest do bani (czytaj: super delikatnie ujęte to do bani).

Chciałem się dowiedzieć jak wygląda reszta tego dzieła. Spamik dostałem o 17.29. Wchodzę na stronę o 18.40 i zonk:

Graty pomysłu. Wysyłać reklamy jak serwis nie działa. Tak mi sie kojarzyło, że w Polsce jest tak, że jak jest w najbardziej ruchliwym miejscu w mieście jest dziura w drodze to jest ona naprawiana w godzinach szczytu. Tak samo z tą stroną – dlaczego tak „poważna” firma jak TP pozwala sobie na taki blamaż. Kto to widział żeby serwis za dnia (aktualizować) zdejmować w dodatku jak jednocześnie trwa kampania reklamowa. Czy w TP nikt nie koordynuje działań reklamowo-promocyjno-wizerunkowych?

Tandeta – to inaczej badziewie, kaszana. Czyli po prostu coś do dupy.

Cóż…po przeczytaniu tego naukowego wyjaśnienia pomyślałem, że ta strona jest idealnym przykładem na to to jak słowo kodem się staje . Ale do rzeczy…
Internet i sieć rozwija się niezmiernie szybko. Wie to każdy nawet domorosły „webmajster”, szczęśliwy posiadacz atrakcyjnego (;) ..a jakże) pakietu neostrady. Stanowi więc sieć miejsce, w którym jeśli ktoś ma pomysł, lub też wie jak kraść pomysł, albo wie jak szukać pomysłów które można ukraść i wykorzystać, może się więc taki „ktoś” teoretycznie szybko wzbogacić. Są tacy, którzy powiedzą, że sieć się w ten sposób staje bogatsza i zasobniejsza w informację. Według mnie maleje szansa na uporządkowanie tego jednego wielkiego śmietnika nieogarniętych i niepotrzebnych danych. A oto praktyki, które mam m.in na myśli:
- powszechne mówienie o web 2.0 (czytaj: śmietnik 2.0) gdy ono nie istnieje a jest tylko tak nazywane, ponieważ istnieje w teorii ale nikt tego nie wdraża – chodzi o ciągłe zapominanie o tym by trzymać się standardów programowania – pod tym względem w sieci jest tragicznie: stosowanie html 4.0 w blogach
- komentarze w sieci czyli wolność pierdolenia od rzeczy, bez jakichkolwiek konsekwencji: patrz – onet.pl
- kompletny brak unikalności bo wszyscy chcą być trendy – no chyba że ktoś nie chce zarabiać, ale wtedy jest pytanie – to po co być w sieci: przykład bardziej złożony bo unikalność się wmawia marketingiem
- cukrowanie co niektórych że robimy dla dobra społeczności i rozwoju… i dalej takie ble, ble, ble… albo „coś tam, coś tam”, zamiast mówienie wprost – chcemy waszą kasę misie – przykład: dziennikarstwo obywatelskie
- tworzenie „nowej jakości” – czyli robienie serwisów, stron, blogów, etc. z błogim przekonaniem, że czegoś jeszcze nie ma i coś wymyślamy co jest oczywiście bzdurą i często nijak ma się do definicji „jakości”

To tylko kilka. Ogólnie sprzeczności w sieci jest mnóstwo i nie sposób jest to ogarnąć małym rozumkiem, a chyba nawet nie warto. Wrażenie że sieć staje się coraz bardziej kiczowata i jej ewolucja nie idzie w dobrą stronę jednak jest i rośnie we mnie z każdym dniem. Web 3.0 jest jakąś perspektywą, ale niesie kolejne zagrożenia i skrajności.

Taki mam dziwaczyn nastrój to postanowiłem uraczyć całkiem dobrą muzyczką, niekoniecznie nudną. Wiele spraw gdzieś polątanych w innych sprawach kołata się gdzieś w moim umyślę wydając co chwilę dźwięki, które mają zwrócić moją uwagę. Reagowanie na świat zewnętrzny przychodzi mi bardzo prosto, tak jak odcinanie się od niego. Myślę, że kewstia wprawy. Niektórzy nazywają to doświadczeniem, a inni z kolei popadają samousprawiedliwającą się toerię dotyczącą tego kto – ile dostał w swym marnym żywocie kopniaków od życia właśnie.

Ogólnie jestem zmęczony trochę. Kompletnie znowu się wywróciło mojemu organizmowi ze snem więc jest mały problem. Fizycznie się wykańczam prawie codziennie spędzając 18 h przed kompem.  ”Heh…dobrze, że dbało się kiedyś o kondycje” – myślę, ale przecież nic nietrwa wiecznie. Ile tak pociągne?!

Odcinam się pracą. Nawet nie dopuszczam do siebie jakiejś alterntywy. W czwartek jednk planuje off trochę inny.

Jadę posiedzieć sobie nad Wisłą, może jakąś flaszkę w kumplami zrobie. Na pewno Porterek trzeba będzie zaliczyć. Przy okazji jak zwykle kogoś poznam ciekawego albo znowu zaintryguje się jakąś ciekawą dyskusją z kimś zupełnie przypadkowym.

Mówiłem, że będzie offowo .

Oba systemy musiały pobrać odpowiednio 500, 200, 40 rekordów (artykułów z mojego portalu). Pozbawiłem oba skrypty wszelkich wodotrysków – chodziło tylko o czas jaki wygeneruje mi funkcja mierząca czas wygenerowania strony. Przy 500 Kohana po prostu zmiotła ezsql. Generowany był plik html wielkości 500kb. Różnica czasu wyniosła czasem nawet 2 sekundy. Pomyślałem sobie „no to pięknie, już wiem w czym jutro pisze stronę”. Przy 200 rekordach kohana nadal była szybsza, ale maksymalnie o 0,5 sekundy. Przy 40 rekordach… kohana przegrała.

Z powodu zapotrzebowania na dobry silnik zapytań i obsługi będę przeprowadzał jeszcze kilka testów. Póki co uznaje, że remis.

Tuż prze obiadem usiadłem na chwilę do kompa. Patrze, a tam mruga mi ta cholerna ikonka od pidgina. „Nie odbierać, bo zostanę i zupa ostygnie” – pomyślałem. Moją ręka jednak wykazała się wyjątkową niesubordynacją i klinęła magiczne okienko. Pisał kolega:

qrwa jest problem nie można wchodzić na nasza stronę jak ktoś ma kasperskiego

okazuje ze jest trojan na stronie

Szybka reakcja, czyli ctr+u na stronie, o której była mowa. Na samym dole pod znacznikiem znalazłem kod js z czymś takim:
...function rkfg(jflq){return String.fromCharCode(jflq);}var ohhe=...

Wklepałem oczywiście w google i wyskoczyło mi cos takiego:

Niestety nie udało się wejść na forum.php.pl. Co więcej za chwilę dostałem komunikat od kolegi:

qrwa nie tylko index.php w joomli pozmienialo ale wszystkie !

Tak – pozmieniało wszystkie index.php w katalogach, równorzędnych do katalogu w którym była nieszczęsna joomla z nieszczęsnym kodem.

A to o stronie jeszcze innego kolegi:

zobacz koncówke kodu

Z racji tego, że strona drugiego kumpla stał na tym samym serwie, od razu po naprawieniu sprawdzeniu naszych zabezpieczeń (które były ok) napisałem do administratora z zapytaniem: „czy ktoś zgłaszała podobny problem”. Nie pisałbym gdyby nie było tak, że podmieniło również plik mojego wordpressa. No żeby mi jakieś g**** atakowało mojego wordpressika? O, nie…

W tym momencie przypomniało mi się że przecież zupa…

Nie cierpię jeść zimnych obiadów. Za to zagadki lubię, a ta jest wyjątkowa.

Wszystko już działa, ale jeśli się powtórzy to zacznę knuć teorię spiskową dziejów o tym co na obrazku z googli. Zobaczymy.

Ktoś chce mnie zapytać dlaczego tak? Nie wiem. Obawiam się, że to pracocholizm. Może uzależnienie od siedzenia i klikania, może reakcja na notoryczne problemy ze snem, ktore mam od dłuższego czasu.

Siedzę więc teraz po takiej nocy pełnej walki z wdrożeniem bardzo nietypowego pluginu wordpressa, spogladając co jakiś czas na zimowy krajobraz za oknem słucham Under Byen.

Świetnie sie do tego pracuje.

WordPressa odkryłem kilka lat temu. Nie był on wtedy jeszcze tak bardzo popularny, a web 2.0 bylo czymś tajemniczym, mającym dopiero nadejść i niemożliwym do ogarnięcia dla mojego małego rozumku . Od samego początku wordpress mnie straszył i fascynował, przy czym powody jednego i drugiego zazwyczaj były te same.

Pamiętam pierwszą instalacje. Pamiętam jak pierwszy raz zajrzałem do bazy i pamiętam jak dziś moją reakcje kiedy zobaczyłem tak znikomą ilość tabelek. Pomyślałem ” wow, o co tu chodzi?”. W końcu przed tą pierwszą instalację pracowałem na rożnych dziwnych systemach typu mambo, postnuke, phpnuke, czy polski jportal. Wszędzie w tych systemach miałem bardzo duże możliwości, a wordpress nadawał się tylko jako system newsów. Miał jednak coś … hmm.., tak, powiem to – czarodziejskiego. Jakoś tak od razu dotarło do mnie, że wordpress od strony programistycznej prezentuje zupełnie inne podejście. W końcu te kilka tabel obsługiwało wpisy, kategorie, tagi, etc. Zajrzałem w kod. Ależ wtedy lama ze mnie była – w dodatku leniwa. Obejrzałem i doszedłem do wniosku, że może kiedyś przy okazji z niego skorzystam.

Minęło trochę czasu. W Polsce zaczął się bum na blogi. To był kolejny bum o czym niektórzy nie pamiętali i nazwali go pierwszym, no ale cóż – mieli trochę racji, bo na pewno był to pierwszy tego typu bum. To nie były już blogi zakładane na serwerach portali, ale samodzielne instalacje wordpressa środowiska zajmującego się siecią, oraz tworzenie sieci multiblogów opartych o ten system. Przyglądałem się temu gdzieś z boku, co chwilę będąc pod coraz większym wrażeniem tego jak strony blogowe się np.: pozycjonują. Jeszcze kilka razy zaglądałem do kodu wordpressa.

Kiedy przerzucałem sie z „tabelek” na „divy” i pisałem swojego pierwszego małego pseudocms’a, analizowałem wiele systemów. W końcu przysiadłem  pewnego wieczora, załączyłem mojego Auroxa (ech..szkoda, że już go nie ma), otworzyłem edytor, zrobiłem zrzut bazy instalacji wordpressa i zacząłem analizować z myślą – zrozumieć filozofię i stworzyć coś podobnego dla własnych potrzeb. Warto tutaj nadmienić że byłem już „po przeżyciach” związanych z serwisem silktide.com, który za darmo (dziś już odpłatnie) udostępniał system do testowania stron www. Mówię o tym dlatego, że system który wtedy napisałem (zgodność z w3c i zaleceniami z w/w serwisu) pozycjonował się prawie tak dobrze jak wordpress. Był jednak toporny i zupełnie niedoskonały. Tego wieczora powstał więc w oparciu o te doświadczenia i zrzut bazy wordpressa, pomysł na filozofie tworzenia stron www – moją filozofię. Ta filozofia w 2007 roku został przeze mnie nazwana (podobno niezupełnie poprawnie) RIU – real in use. RIU szybko jednak ewoluował poza wymiar informatyki. rok temu kiedy oficjalnie w ramach filozofii RIU zacząłem pisać od podstaw swój kolejny system, nazwany później Kiro, wiedziałem, że to filozofia podejścia do sieci, do jej tworzenia i bycia jej częścią.

I o tym będzie ten blog.